امسال هم دماوند…

بسم الله

فشار کارم خیلی زیاد شده…خسته اما با لبخند…

امسال نیز قسمت بر این شده که در دماوند تدریس داشته باشم. مثل اینکه نمی‌خوان بی‌خیال ما بشن. انگاری که قحط الرجال شده. این همه معلم ریاضی.. حالا از چی ما خوششون اومده، نمی‌دونم. امسال یه دانش‌آموز دارم که روی همه رو کم کرده. دانش‌آموز اول دبیرستان.. این دانش‌آموز ما، نمی‌دونست که یک سال، دارای چند ماه است. نمی‌دونست که اولین ماه سال، فروردینه. خلاصه داستان‌هایی داریم ما اونجا.. ولی در کل شاگردهای امسال گیراییشون از پارسالی ها خیلی بهتره.. پارسال که اوضاع خیلی شیتیل بود.. دماوند رفتن رو دوست دارم. تنها بدی که داره، اینه که خیلی انرژی می‌گیره. مخصوصا امسال که فشار کار تهران خیلی زیاد شده. دماوند روحیه‌ام رو عوض می‌کنه. بچه‌هاش خیلی با معرفت هستن. فرهنگ دانش‌آموزای اونجا با تهران خیلی فرق داره. خانواده‌ها هم همین‌طور. خلاصه که اینجوری..

13 پاسخ
  1. نگارنده
    نگارنده گفته:

    چه جالب!
    همین چند دقیقه پیش یه لینکی دیدم چندتا شاهکار بود تو ریاضی، یادم به شما افتاده بود و تعریف هاتون از دانش آموزهای دماوند.
    بعد اومدم اینجا و با کمال تعجب میبینم که بعد از این همه مدت آپ شده، اونم با عنوانی از دماوند و باز هم گذری به دانش آموزهاش.
    برا من که خیلی جالب بود!
    اینم اون لینک:
    http://forum.iranproud.com/showthread.php?t=298131
    (گویا نیاز به فیلترشکن داره، البته بنده از ریدر دیدم، توصیه میکنم ببینید حتماً. مفرح است! D: )

    پاسخ
  2. محمد امين
    محمد امين گفته:

    سلام کاظم جان
    این تغییر روحیه رو کاملا درک می کنم. منم وقتی دو تا مدرسه همزمان می رفتم این حس رو داشتم. الان که موندگار شدم تو مفید، یکنواختی خیلی اذیتم می کنه.
    جهت اطلاع هم عرض کنم که نشانی وبلاگ رو عوض کردم. اتصالات رو اصلاح کن
    یا علی

    پاسخ
  3. علی
    علی گفته:

    سلام داش کاظم گل
    اولا تا باشه تدریس باشه، چه کاری بهتر از تدریس و معلمی، اونم تو این وضعیت جامعه ما، خدا رو شکر هنوز معلم ها اجر و قرب دارن. اصولا دور بودن از تهران منافعی داره که در شمارش نمی گنجه. تازه برادر من آدم درست و حسابی و وظیفه شناس و پاک و با سواد و متدین و… کم گیر می یاد، آره داداش، تازه خیلی هم دلشون بخواد.
    بعضی از اینهایی که می گی متأسفانه نشاندهنده ضعف سیستم آموزشی ماست مثل بعضی سیستم های دیگمون.
    قدر این روزها رو بدون حاجی. خسته هم نباشی، برگشتنا بشین به خانه بر می گردیم نگاه کن.
    یاعلی

    پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *